Afrodział 4

Obudziłam się cała obolała, nie wiedziałam gdzie jestem, ani co tam robię, z nocy niewiele pamiętałam. Kiedy próbowałam otworzyć oczy byłam zaskoczona bielą ścian, która raziła mnie w oczy. Obok mojego łóżka ktoś siedział, był on taki przystojny, przypominał mi anioła, ale coś mi się tu nie zgadzało, czy anioły noszą czarne czapki?

• Czy ja jestem w niebie? - zapytałam dość zdziwiona, a w oczach anioła widziałam przerażenie, a po chwili ulgę.
• Obudziłaś się – powiedział z tą samą ulgą w głosie, którą widziałam w jego oczach.
• Czy ja nie żyję? - ponowiłam pytanie, ale jaśniej
• Oczywiście, że nie. Jesteś w szpitalu, nic nie pamiętasz?
• Poje*ało cię? Przecież..... - po chwili sobie przypomniałam – przecież spadłam ze schodów, jak mam cokolwiek pamiętać. A ty co tutaj właściwie robisz?
• A co mam iść? - zapytał nieco urażony Tomson
• Nie, zostań jak już jesteś. Skąd wiesz, że miałam wypadek i jestem w szpitalu?
• Zadzwoniła do mnie twoja siostra, właśnie miałem iść spać, – zaczął się tłumaczyć – ale jak się dowiedziałem co się stało to natychmiast przyjechałem.
• Ok, to nie przesłuchanie nie musisz się tłumaczyć – uśmiechnęłam się przepraszająco i wtedy weszły Wiola z Natalą
• Już się obudziłaś – powiedziała ciocia z ulgą – bardzo boli?
• Niekonieczne – odpowiedziałam
• Pewnie morfina jeszcze działa.
• Pewnie tak, co mi tak właściwie jest?
• Masz złamaną lewą rękę i jesteś strasznie poobijana.
• O Boże, przecież ja spadłam tylko ze schodów....
• Kochanie nie denerwuj się. Pójdę poinformować pielęgniarkę, że się obudziłaś.
• Pójdę z tobą – wtedy przypomniało mi się, że jest z nami tu jeszcze Natalka. Uśmiechnęłam się do niej, a ona odwzajemniła go i poszła z ciotką.

W chwili gdy wychodziły od razu spojrzałam na Tomka, który nawet na chwilkę nie spuścił ze mnie wzroku.

• Wiesz, nie mogłem spać dzisiaj w nocy, cały czas myślałem o wczorajszym wieczorze. - Byłam zaskoczona, bo Tomson wypalił z tym tak nagle.
• Ja też nie mogłam spać – przyznałam się – dlatego poszłam do kuchni napić się wody i to wtedy spadłam z tych schodów.
• Czyli można powiedzieć, że to moja wina.
• Nie masz prawa nawet tak myśleć – nakrzyczałam na niego zdenerwowana
• Ale, to wszystko jest dziwne, najpierw wpadam na Ciebie i brudzę twoją bluzkę lodem, potem zapraszam Cię na kolacje, zakochuje się w tobie a potem Ty spadasz ze schodów i co najlepsze dowiaduję się, że myślałaś wtedy o mnie. Jak w jakiejś bajce.
• Powtarzam jeszcze raz, że nie masz prawa tak myśleć. - Uśmiechnęłam się do niego, patrząc mu w oczy. Tomson popatrzył się na mnie wtedy z takim uczuciem, że aż mi dech zaparło w piersiach, a on zaczął pochylać się, aby złożyć na moich ustach pocałunek...