Afrodział 5

Wtedy na salę weszła pielęgniarka. Byłam zła na ciotkę za to, że po nią poszła. Tomek postanowił jednak pocałować mnie w policzek.

• I jak kochanieńka, jak się czujesz? - zapytała pielęgniarka dziwnie spoglądając na Tomka.

• Dobrze – powiedziałam, zdenerwowana, że przerwano nam w takim momencie.
• Za godzinę przyjdzie lekarz zbadać cię. - powiedziała z uśmiechem
• Dziękuję – odpowiedziałam sucho.

Pielęgniarka wyszła z sali widocznie urażona moją nieuprzejmością.

• Zawsze jesteś taka nie miła dla ludzi? - zapytał Tomek śmiejąc się do mnie.
• Nie, nie zawsze – powiedziałam odwzajemniając uśmiech.
• No to na czym skończyliśmy zanim nam przerwano?
• Hmmmm pomyślmy – zaczęłam się śmiać, a On ponownie pochylił się, aby mnie pocałować. Byłam taka szczęśliwa, ale moje szczęście nie trwało długo, ponieważ telefon Tomka zaczął nagle głośno dzwonić. Zdenerwowany chłopak sięgnął po komórkę.
• Przepraszam Cię, ale muszę odebrać bo to Wojtuś dzwoni.
• Jasne, odbierz, to musi być coś ważnego.

Po chwili ciszy Tomek powiedział do słuchawki

• Jestem w szpitalu – Tomek zdziwiony brakiem odpowiedzi schował telefon do kieszeni.
• Coś się stało? - zapytałam zdziwiona.
• Nie mam pojęcia, zapytał tylko gdzie jestem, a potem odłożył słuchawkę, nie wiem co jest grane.
• Jedź do niego... - powiedziałam chociaż tak naprawdę to marzyłam o tym, żeby jednak został
• Nie, nie zostawię Cię zadzwonię do niego później.
• Nie, naprawdę jedź. - powiedziałam dość smutna – Ja się nigdzie nie wybieram – dodałam z uśmiechem, on także się uśmiechnął do mnie na te słowa.
• Ale nie ma mowy zostaje, a co wyganiasz mnie? - poprzekomarzaliśmy się jeszcze chwilkę, ale zaraz potem usłyszeliśmy krzyk na korytarzu.
• Co to? - zapytałam zdziwiona, ale nim zdążył mi odpowiedzieć do sali wpadł Łozo, za nim cała reszta Afromental, a za nimi pielęgniarka z krzykiem, że nie można wchodzić do sali w tyle osób. Kiedy zobaczyłam co ze sobą przynieśli zaczęłam się śmiać, a Tomek spojrzał na mnie pytająco. Nie mogłam się ogarnąć i zaczęłam się śmiać jeszcze bardziej, zapomniałam się i aż jęknęłam z bólu, moje siniaki dały o sobie znać. Tomson po chwili dopiero zorientował się co Wojtek trzymał w ręku, a mianowicie baloniki z napisem „Tomuś wracaj do zdrowia”.  
• Wojtek, co to jest do cholery?!
• Tomson, nic Ci nie jest! Ale jak to, powiedziałeś przecież, że jesteś w szpitalu....
• Tak, ale nie powiedziałem, że miałem wypadek. Odwiedziłem znajomą.
• Ku*wa, czemu nic nie powiedziałeś, tylko idiotów z siebie zrobiliśmy, no ale jak już tu jesteśmy to przedstaw nam twoją znajomą – Uśmiechnął się do mnie zalotnie, a ja nie wiedząc co mam zrobić zaczęłam chichotać.
• No niech Ci będzie, to jest Maja a chłopaków to Ci chyba nie muszę przedstawiać – uśmiechnął się do mnie.
• Jasne, że nie musisz, miło mi was poznać.
• Ty Tomson, to jest ta laska z którą byłeś wczoraj na randce? - Zapytał się Baron Tomka, ale mimo to, że pytał szeptem, wszyscy to usłyszeliśmy. Więc to ja postanowiłam mu odpowiedzieć.
• Tak, to ja. Jednak muszę wyprowadzić Cię z błędu, to nie była randka, tylko kolacja w ramach przeprosin, bo wiecie, Tomek chodzi z głową w chmurach i wpadł na mnie jak szłam usiąść na ławkę, a na moje nieszczęście jadłam loda, więc cały wylądował na mojej bluzce. Prawda Tomek?
• A tak, tak.

Baron trochę zawstydził się tym, że usłyszałam jego pytanie i nic już nie powiedział.